عجیب نیست؟

کلمات مرا می‌برند با خودشان، به هر جا که بخواهند. برای همین است که نمی‌توانم قبل از شروع نوشتن یک موضوع حدس بزنم آخر آن چه می‌شود! گاهی وسط یک یادداشت باب حرف و سخن دیگری باز می‌شود و ... به خودم می‌آیم می‌بینم وسط نوشتن یادداشتی با موضوعی دیگرم و فایل قبلی را بسته‌ و فراموش کرده‌ام! 

دقیقا همان رفتاری که فیلم‌ها و سینما و پوسترهای تبلیغاتی با شما دارند، کلمات من با خودم دارند.


۳ لایک
ارسال نظر آزاد است، اما اگر قبلا در بیان ثبت نام کرده اید می توانید ابتدا وارد شوید.
شما میتوانید از این تگهای html استفاده کنید:
<b> یا <strong>، <em> یا <i>، <u>، <strike> یا <s>، <sup>، <sub>، <blockquote>، <code>، <pre>، <hr>، <br>، <p>، <a href="" title="">، <span style="">، <div align="">
«بعد از این نام من و گوشه‌ی گمنامی‌ها
که غریبان جهان شهره‌ی آفاق‌ ترند»
پیوند ها
لابلای گل های پیراهنش
یک ذهن مُشَبَّک
نیوفولدر
پرانه ام
سلام
طراح قالب : عرفـــ ـــان قدرت گرفته از بلاگ بیان